وقتی که می رفتم برای تا همیشه

حتی برای بدرقه پیشم نبودی

حتی ندیدی منتظر بودم ؟ نبودم ؟

 وقتی که چشمم خیس شد پیشم نبودی

 حرفی ندارم هر کجا بودی و هستی

وقتی که حرفی داشتم پیشم نبودی

 ساده تر از این حرف ها ساده تر از این

 وقتی که شب لبریز شد پیشم نبودی

ما قصه های خوب و شیرین دیده بودیم

وقتی که قصه تلخ شد پیشم نبودی

جایی نداری توی قلبی که شکستی

 وقتی که جایی داشتی پیشم نبودی توی

                             بی خبر     

                                           از دل تاریک خزان

برگ پاییزی عاشق !

                       نکند

                              فکر کردی 

                                            که خزان می گذرد

     به نیمه رسیده ام اما 

                   شب

                      هنوز به نیمه نرسیده  

گاهي تمام ثانيه هايم زميني اند

هفت آسمان خاطره هايم زميني اند

هر بیت شعر های مرا وحی می کنند

اما تمام قافيه هايم  زميني اند

گاهي کميم و بيشتر از اين نمي شويم

دور از هميم و دور تر از اين نمي شويم

هر گوشه اي که پنجره اي باز مي شود

خام شب ايم و روز تر از اين نمي شويم

گاهي عجیب از تو دلم سیر می شود

یک حرف ساده نفس گیر می شود

باور کنید نقد ندارد گناه ما

وقتی گناه معنی تقدیر می شود

گاهی غروب معنی پایان نمی دهد

یک شعر خوب معنی عرفان نمی دهد

دلخوش به خلوت شعرم تو نیستی 

هر خلوتی که  معنی زندان نمی دهد

گاهی برای آمدنت  دیر می شود

شب در سکوت و دلهره زنجیر  می شود

باور نمی کنم بشود باورم کنی

وقتی که شعر شایعه تفسیر می شود

   نرسیده باز پرسید

به کجا رسیده بودیم ؟

 گفتم آخرای قصه

یه دل گرسنه خندید

دستشو گذاشت رو چشماش

گفت نقطه از سر خط

      يلدا

شبي تاريك وطولاني

 دلي تنها و ترسيده

تو معنآ مي كني يلدا

و من

شب

 گريه

ويراني

بدها

از روز ازل دست زمونه اسم منو تو بدا نوشته

رو تخته سیاه دست تقدیر اسم منو  رو سیا نوشته

عادت نشده ولی کم و بیش ضرب در  زده و جدا نوشته

ایکاش فقط اسم خودم بود اسم   تو  هم از قضا نوشته

شرمنده ولی کنار اسمت ضرب در  زده تا کجا . نوشته ...

این از بدی زمونه ماست خوبا رو فقط خدا نوشته

 تمام احساسم را که جمع کنم

 حالا ، شاید همان آدم قبلی باشم   آدم سال   پیش یا  پیشتر

 شاید هم نه ، شاید نصف ، شاید کمتر

   شاید هیچ

و حقیقت این است

چه تو باور بکنی یا نکنی

 که خدایی هم هست

از قضا با من مسکین سر و سری دارد . 

چشم هایت را دوباره باز کن

                     من که درگیرم تو هم آغاز کن

 ادعا کن حرف داری و بزن

                    من که در اوجم تو هم پرواز کن

همه ثانیه ها لبریزم

 از تمنای دل انگیز شما

 جان که در شان شما ناچیز است

                       دل فدای لب گلریز شما 

پشت دیوار شعر های بلند

 چهره پیر پیر مردی را

 از تماشای شهر می دزدم

 می گذارم که هر شب و هر شب

پشت این حجم بی نهایت پاک

پشت این پاک بی نهایت کذب

سر به بالین بی کسی باشد

می گذارم که کنج این آوار

غرق دنیای مبهم ایهام

غرق الیاف تار و پود کلام

هم نشین خرابه ها باشد . 

  گل محمدی

خسته بود این دل دیوانه و این قلب خمار